یک یاداشت.می توان چندی افسانه ی شخصی را رها کرد به شرط آنکه آن را به دست فراموشی نسپاری و هر چه در توان داری بگذاری تا به  محض اینکه میسر شد امکان ابزار بیابد.

۷.هر انسانی باید دو زبان را بشناسد:زبان اجتماع و زبان نشانه ها .اولی برای ارتباط برقرار کردن با دیگران و دومی برای فهمیدن  پیام های خداوند.

۸.هر انسانی حق دارد در پی شادی باشد.برای شاد زیستن هر آنچه باعث خوشحالی او میشود ملاک است نه آنچه که باعث خوشحالی دیگران میشود.

۹.فقط این فقدان ها حاد در نظر گرفته میشوند:احترام نگذاشتن به پول دیگران .خود را اسیر ترس کردن. احساس گناه کردن.اعتقاد داشتن به اینکه شایستگی خوبی و بدی شاخص زندگی را نداریم و همچون آدمی بزدل جلوه کردن.

یادداشت نخست.دشمنان خود را دوست بداریم ولی هرگز با آنها هم پیمان نشویم آنها در مسیر ما نهاده شده اند تا شمشیرمان را محک بزنیم و بنابراین لایق این هستند که از حرمت مبارزه ی ما برخوردار شوند.

یادداشت دوم.اختیار داریم که دشمنانمان را خودمان انتخاب کنیم.

۱۰.تمامی ادیان به یک خدا میرسند و مستحق یک احترام هستند.

یادداشت.در واقع انسان در انتخاب یک دین شکل جمعی برای پرستش و برای سهیم شدن در اسرار هستی جست و جو میکنند.اگر چه او در طی این راه تنها مسوول اعمال خود است و هیچ حقی ندارد مسولیت تصمیم خود را به دین واگذار کند.

۱۱.تمام آنچه در زمان حال انجام میشود به آینده مربوط میشود و آینده حکم پیامد را دارد و گذشته حکم رهایی.

۱۲.تمامی حالات مخالف محو میشود.

                    

                                                                 "پائولو کوئیلو"