روی اسم مونا عطاریان فر کلیک می کنم و به تاریخ آخرین مطلب ارسالی نگاه می کنم،تقریبا چهل و چند روز گذشته،چهل و چند روز بدون حتی یک کلمه،بدون نوشتن حتی یک خط...حالا دلیلش هر چی میخواهد باشد...
بعد از چهل و چند روز این دست و آن دست می کنی و با خودت کلنجار می روی که بنویسی یا نه؟و اگر بنویسی از چه؟اینجا وبلاگ دانشگاه است نه صفحه ی خصوصی من که بخواهم از حرفهایم بنویسم...اینجا باید علمی نوشت،علمی خواند،علمی رفتار کرد،علمی نظر داد،علمی قضاوت کرد و کلا اینجا باید علمی بود،یاد نسترن می افتم ،نام خانوادگی اش علمی بود،خوش به حالش حتما در این زمینه ها هیچ مشکلی ندارد....!
علم،علم؟و گاهی ،به خاطر همین علم دچار پدیده ی خود سانسوری می شوم،حرفهایم را نگفته قورت می دهم،خیلی جاها به جای ادامه ی جمله ام سه نقطه می گذارم که یعنی بگذر ،بگذر و اجازه بده خواننده هر جور خودش می خواهد قضاوت کند،بگذار هر جور خودش می خواهد تصور کند،اصلا چه دلیلی دارد که گاهی تمام حرفهایت را بزنی ...شازده کوچولو را خوانده اید؟چه خوانده و چه نه توصیه می کنم باز هم بخوانید....جایی روباه به شازده می گوید"منشا تمام سو تفاهم ها زبان است"پس حالا شازده با من حرف نزن و تنها نگاهم کن ،این گونه بهتر حرفهایت را می فهمم....و هر روز که می گذرد من به قدرت فهم و نظر بلند آن روباه بیشتر پی می برم.باور می کنید؟رو به روی تختم یک مقوا زده ام و آرزوهایم را نوشته ام تا هر شب قبل از خوب نگاهشان کنم،باور می کنید دیشب یک بند دیگر به آن اضافه کردم و نوشتم"روزی شبیه روباه شازده کوچولو فهیم شوم"عجب روباهی بود آن روباه...
و این گونه می شود که گاهی تصمیم می گیرم حرفهایم را نگفته دفن کنم و تمام...مشکل فقط این نیست گاهی وقتها اگر به زبان فارسی دقت کرده باشید متوجه می شوید که کلمات چند بعدی یا به عبارت بهتر وساده تر آنکه کلمات دو روی این زبان،خود باعث می شود خیلی از حرفها را نزنی...می دانید چرا؟چون خیلی از این کلمات خود به تفهیم غلط خود کمک می کنند ...متوجه منظورم می شوید یا بیشتر توضیح بدهم؟....بسیار خوب ادامه می دهم.ببینید گاهی وقتها یک انگلیسی زبان می گوید"او دوست من است"و دیگر هیچ توضیحی نمی دهد و همین جمله کافیست تا شما این را درک کنید که "او "کیست،زن یا مرد...حالا در زبان فارسی می گویید"او دوست من است"و چها رساعت هم توضیح می دهید بدون اینکه نامی از کسی ببرید...بعد از چهار ساعت نیمی از شنوندگان می گویند زن بود و نیمی دیگر می گویند مرد...یعنی دقیقا نیمی از جمعیت دچار سو تفاهم شده اند...می بینید؟ این ساده ترین مثال برای آن بود که بدانید چقدر راحت با این زبان دچار سو تفاهم می شویم....و این گونه می شود که گاهی وقتها نمی نویسم،شاید تنها به حرفهای آن روباه فکر می کنم،نمی خواهم بحث را باز کنم و گرنه می گفتم شاملو هم گاهی چه غم انگیز در این زمینه شعر می گوید و آن نویسنده ی دیگر که عاقبت با سکوت از دنیا رفت...
این ها را گفتم تا بدانید گاهی وقتها چرا باید سکوت کرد،چرا باید به جای دنیایی از کلمات تنها "..."را نوشت!
اینها را برای تو نوشتم،برای تویی که کلمات من را می خوانی،نوشتم تا بدانی می دانم باید علمی نوشت اما چه کنم که گاهی علم را در کلاس،لای برگه های آن جزوه،روی طبقه ی دوم آن کمد مشترک خوابگاه،روی میز آن اطاق مطالعه ی گرم طبقه ی اول و در ردیف نمرات زده شد به برد جا می گذارم و می آیم اینجا تا بنویسم آنچه را که دیده ام و برداشت کرده ام و به واسطه ی برداشت هایم چوب قضاوت را محکم بر زمین کوبیده ام و گفته ام "تمام"...و چند روز بعد در سوگ قضاوتم...در سوگ دردناک و اشتباه قضاوتم که نه!در سوگ رایحه ی اصلی وجودم که حالا دارد از دست می رود به بغض نشسته ام...!!!
می خواهم اینجا بیایم و غیر علمی بنویسم،بنویسم از آن پسرکی که برگه های تبلیغاتی را در سرمای زمستان میانه ی چهار راه پخش می کرد و من با خودم می گفتم چرا همه را یکجا دور نمی ریزد،وجدان کاری است یا چشمانی که نظارتش می کنند...بنویسم از آن دخترکی که گل می فروخت و من کاری از دستم بر نمی آمد برایش جر آنکه نگاهش کنم و بگویم چه اسم قشنگی داری!!!!یا بنویسم از ان صفحه ی روزنامه که عکسی را چاپ کرده بود و زده بود"گمشده" و من نگاهش نکردم انگار که مطمئن بودم این من نیستم که می توانم خانواده ای را از نگرانی نجات دهم...و بعد غصه ام گرفت از آنکه چقدر بی تفاوت شده ام یا شده ایم...
و باز هر از چند گاهی از روباه بنویسم که می گفت انسانها دوست را هم باید از دکان بخرند....یا بنویسم از وبلاگ آن دوست که شب قبل از مرگش را طراحی کرده بود و همه ی کارهایش را کرده بود و سه روز بعد از مرگش یادش رفته بود که پسورد موبایلش را بردارد تا مادرش ببیند که در تمام مدت عکس او زمینه ی گوشی موبایلش بود..و از خدا تنها برای همین مهلت می خواست که برگردد...
چقدر طولانی نوشته ام...چقدر طول کشید،حرفهایم باز ماند،باز هم نگفته هایم را سانسور کردم...
روباه روبه رویم نشسته است و می گوید:زبان سرمنشا سو تفاهم هاست سخن کوتاه کن...تنها نگاه کن،نگاه...می فهمی؟نگاه!!!!
مونا
هشدار:کلیه ی مطالب این پست بهمراه فایلها منحصرا برای قرار گرفتن در این وبلاگ در نظر گرفته شده است،لذا کپی برداری از مطالب،لینکهاو فایلهای این پست به هیچ عنوان مجاز نمیباشد!
